Γιάννης Τουμπάνος

Έχω ήδη αργήσει μια εβδομάδα να ετοιμάσω το βιογραφικό μου και ο Τσαουσόπουλος έχει αρχίσει τα απειλητικά memo’s, οπότε αφού τελείωσα εκπομπή κάθομαι και προσπαθώ να βρω τι θα σας πω για μένα… (άσε που έχω και την γκρινιάρη τον Βασίλη δίπλα… «πω πω πω τι θα γράψω και τι θα γράψω», μας ζάλισε) Λοιπόν, η όλη περιπέτεια ξεκίνησε ένα πρωινό του Μάρτη… τότε γεννήθηκα (ναι, είμαι κριός). Έκτοτε έκλαιγα, φώναζα, στην συνέχεια μίλησα, φώναζα και έκτοτε μιλάω και φωνάζω. Κάποια στιγμή μετά από αρκετά χρόνια άρχισα να μιλάω και να φωνάζω στα ερτζιανά. Ναι, ναι, στους 95,2… έκτοτε με ακούτε κάθε μέρα! (Ψιιιιττ, αφεντικό? Εκείνο το ρεπό που λέγαμε?)

Στο σημείο αυτό, μιας και ξεκινήσαμε τα «άπλυτα» του σταθμού, πρέπει να σας αποκαλύψω κάτι τρομερό που μου συμβαίνει αυτή την περίοδο της ζωής μου. Εγώ από τότε που γεννήθηκα εκτός από το να κλαίω, να φωνάζω και να μιλάω, πίνω πολύ νερό, πάρα πολύ νερό! Όταν λοιπόν πρωτοήρθα στον σταθμό είχα μια μεγάλη κανάτα με νερό, επειδή λοιπόν κάποιος με ζήλευε που ήμουν τόσο όμορφος, πετυχημένος, καλλιεργημένος (φτάνει! Μην γίνομαι και υπερβολικός), μου πήραν την κανάτα μου!

Φανατικός οπαδός του καφέ! Που με χάνεις, που με βρίσκεις, με φίλους και γνωστούς για καφέ αλλά και φανατικός οπαδός του ύπνου, αν δεν με δείτε εκεί έξω κάπου είμαι σίγουρα στο κρεβάτι μου σε κάποιον 12άωρο ύπνο… καμιά φορά μόνος αλλά συνήθως με κάποια αιθέρια ύπαρξη. Εμ τι να κάνω που έχω αδυναμία στο άλλο φύλο? Ιδίως αν έχει πράσινα μάτια!

Εκτός αυτού να παραδεχθώ ότι είμαι ψωνάρα και φωνάρα, ψωνάρα δεν είπαμε?